Każda szansa może być tą ostatnią, każdy dzień może być tym ostatnim, jutro może nigdy nie nadejść. A co jeśli to ty właśnie tracisz ostatnią szansę na zrobienie czegokolwiek, na życie?

Lane jest siedemnastolatkiem, który cały swój czas poświęca nauce, robi wszystko, aby móc dostać się na wymarzony uniwersytet. Jego idealnie zaplanowane życie psuje choroba - lekooporna gruźlica. Mimo ciężkiej sytuacji zdrowotnej chłopiec postanawia żyć dalej i dążyć do spełnienia swoich pragnień o prestiżowej uczelni, a pobyt w ośrodku dla chorych Latham House traktuje z przymrużeniem oka, wierząc, że potrwa to tylko kilka tygodni. W ośrodku spotyka dziewczynę, która wydaje mu się być znajoma. Jak się okazuje kilka lat temu oboje byli na tym samym obozie.

Sadie stworzyła sobie w Latham House nowe życie, swoje miejsce, bezpieczną przystać. Beztrosko chwyta każdy dzień. Mimo, że na początku jest negatywnie nastawiona do Lane'a to ona pomoże mu odnaleźć się w ośrodku dla chorych, zmienić priorytety, nauczyć się żyć całkiem inaczej niż dotychczas. 

"Dzień ostatnich szans" to książka, która zachwyciła mnie od pierwszych przeczytanych słów. Historia o życiu wbrew chorobie pokazana w dramatyczny, ale i dowcipny sposób. Mimo, że to książka dla młodzieży ja poleciłabym ją każdemu. Każdemu kto lubi dramaty, historie dające do myślenia. Autorka książki jest Robyn Schneider tłumaczenie wykonała Aga Zano.

Książka mimo, ciężkiego tematu jest napisana bardzo prostym i lekkim językiem. Pojawia się wątek miłosny co dodaje jej kolorytu i emocji. Mimo, że głównym wątkiem jest śmiertelna, lekooporna choroba to książka wcale nie jest przygnębiająca. Dorastająca młodzież walczy o normalne życie, prostą codzienność jaką mają ich rówieśnicy nie dotknięci chorobą. Lektura ta nie ma nadzwyczajnych treści, niezwykle emocjonujących historii i wydarzeń, jednak mimo to jest niezwykle ciekawa. Przez cały czas poznajemy bohaterów i odkrywamy razem z nimi ich samych. Ogromnie spodobało mi się to, że rozdziały są dzielone w takim sposób, że raz obserwujemy wszystko z perspektywy Sadie, a raz z Lane'a.

Wspomniałam wyżej, że poleciłbym ten utwór każdemu, nie tylko młodzieży. Dlaczego? Bo wbrew pozorom nie jest to książka tylko o chorobie, dorastaniu, młodzieńczej miłości. To książka o szansach jakie pojawiają się w naszym życiu, a które skutecznie odtrącamy jakby nasze życie miało trwać wiecznie i mielibyśmy mnóstwo czasu na życie, szczęście i wykorzystywanie tego co daje nam życie.

Pamiętaj, nigdy nie wiesz ile życia Ci zostało, ile dano Ci szans na przeżycie wspaniałych chwil. Bohaterowie tej książki wiedzą jak kruche jest życie i jak szybko można je stracić. A Ty kiedy wykorzystasz szansę, którą Ci dano?

,,Jest różnica między umieraniem a byciem martwym. Wszyscy umieramy. Niektórzy umierają przez dziewięćdziesiąt lat, inni przez dziewiętnaście. Ale każdego ranka każdy człowiek na świecie jest jeden dzień bliżej śmierci. Każdy. Więc życie i umieranie to tak naprawdę tylko różne sposoby nazywania tego samego, jeśli się dobrze nad tym zastanowić."